Biocydy są powszechnie wykorzystywane w rolnictwie i przemyśle do zwalczania szkodliwych organizmów. Większość z nich, niejako przy okazji, niszczy również organizmy pożyteczne, co sprawia, że mogą być szkodliwe dla ludzi i środowiska. Dlatego tak ważne jest informowanie potencjalnych odbiorców o zagrożeniu, jakie biocydy mogą powodować. Aby te informacje były jak najbardziej rzetelne, powstał szereg systemów dotyczących klasyfikacji i oznakowania substancji chemicznych, służących zarówno interesom producentów (fora SIEF), jak i konsumentów (system GHS).

SIEF – forum wymiany danych

Biocydy jak wszystkie substancje chemiczne podlegają obowiązkowej rejestracji. Niezbędne jest także przedstawienie oceny takiej substancji oraz uzyskanie zezwolenia na wykorzystywanie jej do produkcji i obrotu. Aby ułatwić sobie to zadanie przedsiębiorstwa organizują fora wymiany informacji o substancjach (SIEF). Celem forum SIEF jest ułatwienie wymiany informacji na temat danej substancji oraz uniknięcie powtarzania badań i przeprowadzania niepotrzebnych testów. Ponadto firmy mogą wspólnie decydować o klasyfikacji i oznakowaniu produktów. Fora SIEF tworzone są przez przedsiębiorstwa zamierzające zarejestrować tę samą substancję, co oznacza, że w każdym takim forum zasady organizacji i komunikacji mogą być dowolnie ustalone. Wymiana danych w ramach forum SIEF pozwala na regularne zapoznawanie się z aktualnymi rozwiązaniami i wpływa na ograniczenie kosztów produkcji.

GHS – jednakowe etykietki

GHS, czyli Globalny System Zharmonizowany, ma na celu ochronę interesów osób wykorzystujących biocydy i inne potencjalnie szkodliwe substancje chemiczne. GHS zawiera ujednoliconą klasyfikację substancji szkodliwych oraz ich oznakowania. Z punktu widzenia konsumentów najważniejszą cechą GHS jest właśnie ujednolicenie dotychczas stosowanych systemów, które nierzadko znacznie się między sobą różniły. Jednym z jego założeń jest uniknięcie sytuacji, gdy ta sama substancja uznawana jest za szkodliwą w jednym państwie, a w innym już nie. Aby ułatwić identyfikację substancji niebezpiecznych GHS wprowadza także jednakowy sposób informowania o zagrożeniu, obejmujący m.in. symbole i hasła ostrzegawcze identyczne we wszystkich państwach, które ten system implementują.

W opanowywaniu bezpiecznej jazdy po polskich drogach, w dużym stopniu jest w stanie nam pomóc nie tylko zachowanie się do stosownych przepisów, ale również korzystanie z pomysłów oraz sposobów na ekonomiczną jazdę samochodem. Jak wiadomo ekojazda, daje nam możliwość w dużym stopniu nie tylko poprawienia bezpieczeństwa na drodze, ale również obniżenia kosztów związanych z korzystaniem z samochodu. Dzięki temu jesteśmy w stanie w o wiele większym stopniu poprawić wydolność naszego samochodu. Dlatego też oszczędna jazda samochodem nie tylko jest niezwykle ciekawym rozwiązaniem, które jest w stanie zapewnić nam bezpieczeństwo na drodze, ale również uchroni nas od zbyt dużych wydatków związanych z korzystaniem z samochodu.

Polskie traktory w National Geografic Travellery

Jeśli chodzi o polskie traktory to zdecydowanie najbardziej rozpoznawalną marką jest Ursus. To właśnie modelem Ursus 6014 z przyczepą w wielką podróż wyruszyła dwójka podróżników – Beata Kaczor i Marcin Obałek. Chcieli oni udowodnić, że polskie traktory poradzą sobie nawet na ekstremalnych trasach. Wyprawa maszyną rolniczą rozpoczęła się w Montevideo – stolicy Urugwaju. Trasa prowadziła przez Argentynę (przebiegając przez Andy osiągające wysokość  5000 m n.p.m), a dalej do Chile, Peru i Boliwii. W roku 2008 wyczyn ten został nominowany do nagrody National Geografic Travellery w kategorii „Podróż Roku”.

Traktory czasem wymagają wsparcia technicznego.

Maszynie w podróży towarzyszyła więc specjalnie przystosowana ciężarówka marki Mercedes służąca, jako warsztat naprawczy.  Los chciał, że to nie traktor, a właśnie samochód ciężarowy uległ poważnej awarii i wymagał naprawy.

Traktory i Polonezy

W Boliwii okazało się, że nie tylko polskie traktory znane są na świecie. Boliwijska policja korzysta bowiem z Polonezów. Niestety podróżnikom nie powiodły się plany odwiedzenia Ekwadoru – krwawe zamieszki uniemożliwiły wjazd do tego kraju. Na pocieszenie podróżnicy wybrali się do najodleglejszego portu w Patagonii. Niestety ekspedycja została przerwana w wyniku postawienia fabryki Ursus w stan likwidacji.

Mimo, że traktory Ursus 6014 nie osiągają zawrotnych prędkości, są jednak w stanie pokonywać odległość 150 km dziennie. Niewielkie prędkości rozwijane przez maszynę, umożliwiły podróżnikom swobodne zachwycanie się widokami i bardziej dogłębną obserwację miejscowych zwyczajów. Ponadto traktory w trudnym terenie sprawdzają się świetnie. Często to Ursus ratował Mercedesa wyciągając go z głębokiego błota i grząskiego terenu.

Doskonałą metodą na zapewnienie sobie darmowego ciepła i obniżenie rachunków za gaz, węgiel czy energię elektryczną, jest budowa kolektora słonecznego. Firmowy kolektor słoneczny kosztuje tak dużo, że może się nigdy nie zwrócić w okresie swojego życia. Dodając do niemałego kosztu inwestycji wszystkie dodatkowe koszty (pracę pompki obiegowej, wymianę płynu niezamarzającego co kilka lat, przeglądy, konserwację) okazuje się, że albo zwraca się po kilkunastu latach, albo nigdy. Nawet otrzymanie dofinansowania niewiele zmienia — fakt, zwrot inwestycji następuje z punktu widzenia użytkownika wcześniej, ale przecież dofinansowania nie biorą się z sufitu, tylko z podatków!

Ponieważ korzystanie z darmowej energii słonecznej jest bardzo fajne, nie warto z niej rezygnować. Ale co zrobić, jeśli kolektor jest bardzo drogi? Należy zbudować sobie własny!

Metod na zbudowanie kolektora słonecznego jest kilka. Bo tak naprawdę urządzenie to wcale nie jest ani skomplikowane, ani wyrafinowane. Oczywiście, wykonany w przydomowym warsztacie kolektor słoneczny nie będzie tak sprawny i wydajny jak kolektor z fabryki (nawet jeśli ta fabryka jest w Chinach — spora część sprzedawanych w Polsce kolektorów produkowanych jest właśnie tam), ale z drugiej strony można tanio zawsze dobudować drugi i nadrobić tę gorszą wydajność.